Podneblje i Istorija

KLIMA

Klima je najznačajniji faktor turizma ovog kraja. Specifičan položaj dinarskih visokoplaninskih venaca ne sprečava prodor tropskih vazdušnih masa sa Sredozemnog mora,  područje Golije i okoline izloženo pretežno severnim i severo-zapadnim prodorima polarnog vazduha koji dospeva iz severnih širina Atlantskog okeana, srednje i severoistočne Evrope i Sibira. Tako se viši predeli ovog područja odlikuju subplaninskom (subalpskom) klimom, sa oštrim, dugim i snežnim zimama i kratkim svežim letima, dok se niži delovi, rečne doline i kotline odlikuju prelaznom umereno kontinentalnom klimom.
Prosečnom julska  temperature  od 19,3° stepena i srednjom februarskom od -1,3°,  255 sunčanih dana u godini.

 VEGETACIJA

Klimatske razlike ivanjičkog kraja utiču na raznovrsnost biljnog sveta. Od 62 biljne vrste u Evropi 45 je zastupljeno na teritoriji Srbije, a 42 na teritoriji opštine Ivanjica.


2/3 teritorije opštine Ivanjica pokriveno je četinarskim i listopadnim šumama ,preko 1000 m nadmorske visine rasprostranjeni su bor, smrča, jela, a ispod 1000m bukva, jasen, javor,brest, hrast, cer.
Jedna od odlika biljnog sveta našeg kraja je velika rasprostranjenost šumskog bilja: crvena zova, šume borovnica, jagoda, kupina, kao i razlicitim vrstama gljiva. Lekovite trave, nezagađena i čista prirodna sredina.

 

RELJEF

Dominanti oblici reljefa ovog kraja su planine. Pripadaju grupi starovlaško-raške visije. Bogate su šumama, proplancima, pašnjacima, hladnim izvorima, bistrim rekama, raznom divljači.
Golija - sa najvišim vrhom Jankov kamen (1833 m) spada u tipično receptivno planinsko područje. Ona je jedna od onih retkih planina, gde se, penjući se na nju, čovek gubi u njenom prostranstvu, ne može da je celu obuhvati pogledom, čovek je stalno na Goliji, sve oko njega je Golija i skoro neprimetno dolazi do onog "glavnog" dela Golije.
Živeti zdravo - danas je to živeti na Goliji.Od 2000.godine pod zaštitom UNESCO-a kao jedinstveni rezervat bosfere.
Javor - čiji najviši vrh, Vasilijin vrh, dostiže visinu od 1520 m, bio je čuvena kota u ratu 1876.-1878. godine. Sve do Balkanskog rata ovde je bila srpsko-turska granica.
Mučanj - veoma strma i stenovita planina sa najvišim vrhom Jerinin grad (1534 m). Još jedna lepotica koja sa prethodne dve planine čini okruženje Banje Ivanjica.

REKE I JEZERA

Područja  ivanjičke opštine  bogata su izvorima i na velikim visinama, čijim spajanjem nastaju reke bistrih i nezagađenih voda.
Reka Moravica izvire na Goliji, duga je 60 km, uliva se u Zapadnu Moravu. Reka Studenica izvire na visini 1500 m, uliva se u Ibar. Nosnica izvire na visini od 1320 m i predstavlja prirodnu granicu Golije i Javora. Sve reke se odlikuju velikim hidro-energetskim potencijalom, bogate su ribom (pastrmka, klen, krkuša,...).
Na visini 1420 m, na Goliji, nalazi se Tičar jezero. Hidro-biološku studiju ovog jezera dao je dr Nedeljko Kosanin 1907. godine. Jezero Nebeska suza nalazi se na nadmorskoj visini 1300 m, na mestu zvanom okrugla suza. 

 

 

 

 

 

 

MINERALNI IZVORI

U okolini Ivanjice postoje mineralni izvori koji se javljaju na nekoliko lokaliteta: Prilike, Bukovica, Cerova, kao i na samoj obali reke Moravice.
Izvori su malog protoka, do 0,2 lit/s, sa većim sadržajem CO2 do 1,5 g/lit. Tempretaura vode je 12-16°C.
Prvi podaci o mineralnoj vodi potiču još  iz 1858. godine. Najnovije analize govore da se ova mineralna voda odlikuje veoma visokim sadržajem HCO3(1920 mg/lit), CO2(1720 mg/lit), Ca (110 mg/lit) i Na (596 mg/lit), kao i umerenim sadržajem Mg (42 mg/lit) i SiO (15 mg/lit). Posebno su interesantni sadržaji fosfora (HPO 1,2 mg/lit), kalijuma (23 mg/lit), gvožđa (15,1 mg/lit), HbO2 (21 mg/lit) i upadljivo povećan sadržaj litijuma (1,0 mg/lit). Zbog prisustva radona (37 Bq/lit), urana (0,0007 mg/lit) i radijuma (0,67 Bq/lit) može se uvrstiti u radioaktivne vode.

ISTORIJA

Na raskrsnici starih carskih drumova od Evrope do Instambula nalazi se Ivanjica do pre 180 godina prenoćište karavana i raznih vojnih formacija koje su ovim prostorima prolazile. Na padinama Golije, Javora i Mučnja na površini od 1090 km²,  1833 godine po dekretu  Kneza Miloša Obrenovića formirano je  naselje pod imenom  Ivanjica.Od osnivanja pa 90-tih godina XIX veka naselje ubrzano raste i razvija se u tom vremenu već je imala  status najveće i nalepše  naselje “Erske kapetanija”.Imala je  školu,biblioteku,poštu,telegraf, razvijenu trgovinu i zanatske radnje.

Hidrocentrala na Moravici u centru grada iz 1911. godine, čija Simensova turbina radi i danas. Zahvaljujući njoj Ivanjica je bila deveti grad u Srbiji koji je dobio osvetljenje. Kameni most  preko reke Moravice u Ivanjici koji je sagrađen 1906. godine i Kušića Han s početka XIX veka.

 

 

 

 

 

Crkva Svetog cara Konstantina i carice Jelene u Ivanjici podignuta je 1836. godine, a živopisana od 1842. do 1862. godine. Živopis je radio Dimitrije Posniković i u celosti je sačuvan.

Najveće kulturno-istorijsko blago ovog kraja su manastiri i crkve. Ima ih oko 40. 


Manastir Kovilje - potiče s kraja XII i početka XIII veka. Nabolje sačuvana freska je "Isus Hristos Pantokrator". Manastir se pominje u Kruševačkom pomeniku za 1606. godinu. Raški mitropolit Gavrilo proveo je izvesno vreme u ovom manastiru i obnovio ga 1644. godine, a crkvi Svetog Nikole darivao jedno Jevanđelje.
Pridvorička crkva Svetog Preobraženja udaljena je od Ivanjice 28 km. Po arhitektonskim karakteristikama tipičan je predstavnik srednjovekovne Raške škole.

 

Iz novije istorije 

Na 110. godišnjicu rođenja đeneral Dragoljub Draža Mihailović, komandant Jugoslovenske vojske u otadžbini, dobio je spomenik u rodnoj Ivanjici. 

 

 

 

 

Search

Login Form